کارگران دراین بازی شرکت نمی کنند

20 اسفند 1386, بوسيله ى اردوان
در سايت ببينيد : سلام دمکرات
خانه به اصطلاح کارگر دربیلبورد های تبلیغاتی انتخابات مجلس هشتم خود عکسی را چاپ کرده است که می شود آن را نمایانگر دیدگاه این به اصطلاح "مدافعان کارگران"(؟؟) نسبت به طبقه کارگر دانست.

دراین عکس پیرمرد روستایی و خسته ای را می بینیم که با لبخند ترحم انگیزش به مخاطبان نگاه می کند. نگاهی که در آن شاید هزاران تمنا و التماس را بشود دید.

این بیلبورد های در سطح شهر و اکثرا در مناطق ثروتمند نشین برپا گشته اند و می خواهند به مخاطب این گونه القا کنند که کارگر موجودی ضعیف و قابل ترحم است که نیاز به کمک ایشان دارد. این نحو از تبلیغات می خواهد ترحم رای دهندگان را برانگیزاند تا صندوق های رای را با نام باصطلاح "نمایندگان کارگران" پر کنند.

سرمنشا اصلی این نحوه از تبلیغات از آن جا ناشی می شود که سردمداران خانه کارگر همراه با سرمایه داران دیگر در ایران،"همه با هم"، شیوه تولید مسلط را پذیرفته اند. این جاست که دیگر کارگر نه به عنوان سوژه تولیدکننده تمامی ثروت جامعه که به عنوان ابژه ی مصرف کننده باید مورد لطف و مرحمت آقایان و خانم های بورژوا قرار گیرد. این تصور القایی در راستا سیاست های کلیت طبقه حاکم سرمایه دار در ایران است که تمامی آن را درموافقت کلیه ی جناح های مختلف اصلاح طلب و اصول گرا در راستای اجرایی شدن اصل 44 و خصوصی کردن همه چیز می توان دید.

در این نوع دیدگاه کارگر ضعیف وترحم بر انگیزاست که "همه با هم" باید به "فکر"اش باشیم و نمایندگان اش را به مجلس بفرستیم تا قوانین مربوط به خصوصی سازی را تصویب کنند تا فلاکت بیشتری به کارگران ایران تحمیل شود.

در این جاست که ان پیرمرد را نماد کارگر درایران جلوه می دهند.

اما در واقع خانه به اصطلاح کارگر حامیان سرمایه داران است . اینان باید بدانند که این تصور پوسیده و نخ نما شده ازکارگران که درطی این 3 دهه آنان را به خورد جامعه داده است دیگرنابود شده است. کارگر امروز ، پیر و جوان قدرتمند و فهمیده است. کارگران با اعتراضات هرروزه خودکه تنها گوشه هایی از آن را در خبر اعتصاب های گسترده می توانیم ببینم نشان داده اند که هر لحظه به تصمیم نهایی خود نزدیک تر شده و می دانند که چیزی برای از دست دادن برایشان باقی نمانده است. اما آگاهی و اراده ای دارند که همه چیز را به دست آورند. کارگرانی که سوخت وساز جامعه را دردست دارند و تمامی مواهب مادی این جامعه را تولید می کنند نیازی به ترحم و دلسوزی این قبیل به اصطلاح نمایندگان تحمیلی ندارند.

کارگران انتخاب خود را کرده اند. کارگران نه امید واهی به دعوا ها جناح های رنگارنگ اصلاح طلب و اصولگرا دارند و نه دراین نمایش ها و بازی ها شرکت می کنند. کارگران راه مبارزه خود را نه در صندوق های دروغین رای که در خیابان ها و در محل کارخانه ها و یا هر جای دیگری که بتوانند حق شان را بگیرند انتخاب میکنند.

پس بهتر است آقای محجوب و خانم جلودار زاده به همان طبقه ای که به آن متعلق هستند، یعنی سرمایه داران ایران دل ببندند. چرا که کارگران در این بازی شرکت نمی کنند.