از 16 آذر تا اول مه!

سايت سلام دمکرات

16 آذر سال 86 ، جمهوری اسلامی ازچندین روز قبل تلاشی همه جانبه را بکار بست تا جلوی برگزاری مراسمی وسیع و سوسیالیستی را در دانشگاه بگیرد ، اما علی رغم دستگیری های و دیگر طرفندهایش این مراسم در شهرهای مختلف اتفاق افتاد و دانشجویان وسیعا در آن شرکت داشت وحتی در سطح بین اللملی هم انعکاس قابل توجهی پیدا کرد.

این اتفاق تاثیر مهمی در فضای دانشگاه و به طور کلی جامعه داشت و مباحث بسیاری را هم بدنبال خود داشت. یکی از مباحثی که تا قبل از این دستگیریها روبروی فعالین دانشجویی قرار داشت ایجاد تشکل سراسری و مستقل دانشجویی بود وهرچند بعد از دستگیریها به نوعی مسیر کلی مباحث از تمرکز و روندی که طی میکرد خارج شد و بیشتر متوجه تلاش برای آزادی دانشجویان دستگیرشده و مقابله با این موج سرکوب شد. تلاش برای آزادی دانشجویان در داخل با اعلام حمایتها و اعتراضات سراسری دانشجویان و در خارج از ایران با فعالیتهای وسیعی که برای جلب حمایت و اعتراض به رژیم و بر پایی آکسیونهای متفاوت انجام شد و تاثیر خود را هم گذاشت به نحوی که اکثر این دانشجویان آزاد شدند و در حال حاضر تعداد کمی هنوز زندانی هستند واین تلاشها میبایست تا آزادی کلیه دانشجویان ادامه یابد . نباید گذاشت عده ای که هنوز در زندان به سر میبرند به فراموشی سپرده شوند ، همانطور که نباید به رژیم اجازه تعرضات و دستگیریهای بعدی را داد.

اما یکی از مشکلاتی که در حال حاضر به طور واقعی در فضای دانشجویی وجود دارد این است که سرکوبهای اخیر رژیم باعث به وجود آمدن فضای اختناق و ترس زده ای در میان فعالین دانشجویان گردد ومانع ادامه اعتراضات و مبارزاتشان درابعاد سراسری تری شود. این فضای بوجودآمده میتواند هم به آزادی هر چه زودتر دانشجویان زندانی لطمه بزند و بالعکس نتیجه دهد وهم مبارزه و اعتراضات دانشجویان را ( که جزیی از مبارزه کلیت جامعه علیه جمهوری اسلامی است) منحرف و کند سازد. جدای از بخشی از این فضا که طبیعی است و به نوعی شوک بعد از این سرکوبها و اعمال فشارها ست اما ادامه این فضا و القا بیشتر غم زدگی تنها عملی که به دنبال خواهد داشت ناله و فغان از این دستگیریهاست و یا تلاش ارتجاعی برخی در جهت کاستن از رادیکالیسم و درجه مبارزات و خواستهای دانشجویان است. کسانی که سعی در بیشتر ادامه دادن این فضا میکنند طوری نمایان میسازند که گویی ضربه جبران ناپذیری به بدنه جنبش دانشجویی وارد شده، و دیگر ادامه مبارزات امکان پذیر نمیباشد . یا سعی در جلوه دادن اینکه گویی این عده و جریانی که دستگیر شده اند تنها بخش مبارزعلیه جمهوری اسلامی هستند و حالا که اینها زندانی یا اخراج شده اند، تعلیق خورده اند دیگر کسی باقی نمانده که مبارزه را ادامه دهد . این عملشان به نوعی آب در آسیاب جمهوری اسلامی ریختن است .یعنی همان نتیجه ای به بار بیاید که مطلوب رژیم است. آنچه در حال حاضر مد نظر جمهوری اسلامی است دقیقا همین است ، واخوردگی و خفقان، رعب و وحشت و ... یا اینکه اینطور نشان دهد که گویی کل بدنه دانشجو در کنار صف کارگران و زنان و ..، معترض نیستند و این یک عده کمی هم که کله شان بوی قرمه سبزی میداد بالاخره دچار سرخوردگی و سکون و ترس شده اند و ..

حضور گسترده دانشجویان در مراسم های 16 آذر و اعتراضات بعد از آن در شهرهای مختلف خود به تنهایی نقض تزهایی از این دست است.

توده دانشجویان برای پیشبرد مبارزاتش میبایست این خط را پشت سر بگذارند . حتی برای آزادی کسانی که در زندان هستند هم تخفیف و کاستن از رادیکالیسم مبارزه عکس نتیجه خواهد داد. اتفاقا بایستی معترض تر از همیشه به میدان آمد. زمانی که دانشجویان مبارزات خود را جدای از دیگر قسمتهای جامعه نداند و صدای خود را رساتر به گوش جامعه برسانند رژیم هم نمیتواند به راحتی به سرکوب آنها بپردازد.

درادامه همین مسیر است که امسال اول مه میبایست دانشجویان پر رنگ تر از هر سال ظاهر شوند و نشان دهند که عقب ننشسته اند. همچنان که تا به حال اعلام کرده اند "کارگر دانشجو اتحاد اتحاد" و یا همانگونه که حمایتهای خود را تا به حال ازحقوق ، خواستها و اعتراضات کارگران بیان کرده اند (همینطور برعکس کارگران هم حمایتهای خود را بیان کرده اند) ، این بارهم دانشجویان میبایست پر قدرت از همیشه این مسئله را پیش ببرند . نشان دهند که ارعابها و تهدیدهای رژیم و دیگرانی که در کنار این صف ایستاده اند، نتوانسته از درجه آزادیخواهی و پیشرو بودنشان بکاهد.

دانشگاهی که 16 آذری به این وسعت را در شهرهای مختلف بر پا داشت اکنون انتظار میرود تا اول ماه مه را هم نه تنها در همان قد و قامت بلکه بسیارپیشرو، رادیکال ، انسانی و اعتراضی به میان آمده و مراسم و تجمعاتی چه در دانشگاه ها و چه در تجمعات خود کارگران در ابعاد وسیع و بصورت توده ای بر پا دارد و شرکت کنند.

فضای حاکم برجامعه این را می طلبد ،جایگاهی که جنبشهای اعتراضی جامعه امروز در آن قرار دارند اینگونه ایجاب میکند. توده وسیع دانشجو باید با حضورموثرو قدرتمند خود شلاق زدن کارگران را محکوم کرده و حمایت خود را از خواسته های کارگران که در حقیقت خواست اکثریت عظیم جامعه است را اعلام کنند ودرعین حال اعلام دارند که خواهان آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی و دانشجویان زندانی هستند