گفتگو با کورش محمدی، یکی از نمایندگان "کارگران فرش غرب کرمانشاه"

سایت کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگزی

مقدمه:

وقتی که از کرمانشاه به سمت بیستون حرکت می کنید، خیلی زود متوجه دودکش‌هائی می‌شوید که چپ و راست جاده را در بر گرفته‌اند: مراکز تولیدی پتروشیمی، کارخانه سیمان، چینی کرد، نیرو گاه، شهرک صنعتی فرامان و... از دورنمایان هستند.
نزدیک هر یک از این مراکز تولیدی که می رسید متوجه عظمت دستهای انسانهائی می شوید که برای امرار معاش، با نیروی جسمی و فکری، این چنین نمعمات بزرگی را می سازند، اما بسیاری از آنها، بهره کافی از حاصل زحمت و دسترنج خود نمی برند.
کمی آن سو تر، به 12 کیلومتری که می رسی یک کارخانه بزرگ و قدیمی وجود دارد که مدتهاست صدایی از آن بلند نمی شود: "شرکت غرب بافت کرمانشاه".
این مرکز تولیدی از آبان سال 87، تعطیل شده و کارگران آن، همچنان در بلاتکلیفی بسر می برند. اگر چه آنها توانسته اند با اعتراضات مداوم و طولانی و کشاکش دائمی با مسئولین اجرائی دولت در استان، بخشی از مطالبات معوقه خود را در یافت کنند، اما وعده هایی مبنی بر راه اندازی مجدد کارخانه هنوز عملی نشده است. در این رابطه و موضوعات دیگر، پرسش هائی را از آقای کورش محمدی یکی از نمایندگان کارخانه فرش غرب، طرح کردم که متن کامل آن به شرح زیر است.

صباح حیدری عضو "کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری"

متن مصاحبه:

حیدری. ضمن تشکر از شما، ابتدا از اعتراضات کارگران فرش غرب و اینکه از چه تاریخی و به چه شکلی انجام گرفت، برای ما بگویید؟

محمدی. من هم از شما متشکرم که این فرصت را به من دادی که در این زمینه با هم گفتگو کنیم. پیش از هر چیز از طرف کارگران ریسندگی و فرش غرب، از "کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری" که برای آگاه کردن کارگران از حقوق واقعی خود و همچنین کمک به ما برای احقاق حقوقمان و اطلاع رسانی در این زمینه تلاش می کند، تشکر کنم. در پاسخ شما باید بگویم که دفاع از حقوق خودمان از سال 81 و 82 شروع شد. ما کارگران به چیزی معترض نبودیم، بلکه از حقوق حقه خود دفاع کردیم. در آن سالها به دلیل اینکه حقوق ما 6 ماه پرداخت نشد و نمایندگان ما نیز اخراج شدند، از محل کارخانه به سمت استانداری شروع به راهپیمائی کردیم. اما بین راه، توسط نیروهای ضد شورش و اتوبوس های بدون صندلی، ما را متوقف کرده و به کارخانه باز گردانده شدیم و مورد تهدید قرار گرفتیم.
بعد از آن آمدیم و برنامه ریزی دقیق تری را انجام دادیم به این ترتیب که شیفت شب و بعد از ظهر در محل های مورد نظر مانند استانداری و اداره کار تجمع می کردند و شیفت صبح در کارخانه کار می کردند. به این طریق توانستیم هم حقوق های معوقه را دریافت کنیم و هم نمایندگان را به کار برگشت دهیم و هم کارخانه کار می کرد و تولید خود را می داد.

حیدری. روند اعتراضات شما بعد از تعطیلی کارخانه در سال گذشته چگونه بود و چه دستاوردی هائی برای کارگران بدنبال داشت؟

محمدی. ما طی این چند ماه به اشکال مختلف از ارسال نامه به مسئولین دولتی در تهران و استان گرفته تا تجمع در مقابل استانداری، اداره کار و اداره صنایع و تجمع در محل کارخانه به بسته شدن کارخانه اعتراض کردیم. اعتراضات ما این نتایج را در پی داشت: اول اینکه، بسته شدن کارخانه از طرف مسئولین استان مردود شناخته شد. دوم، حاضر به کار کارگران در اداره کار و تحویل لیست بیمه به اداره تامین اجتماعی استان، ابلاغ شد. سوم، کار مهمی که تا کنون در غرب کشور انجام نشده، تحویل کارخانه از بخش خصوصی به بخش دولتی بود و چهارم اینکه، گرفتن بخشی از حقوق های معوقه از دولت، پس از تحویل کارخانه بود.

حیدری. نظر شما در باره نقش و جایگاه تشکل کارگری در راه رسیدن کارگران به خواسته ها و مطالبات شان، چیست؟

محمدی. بعد از پایان جنگ و بحث قانون کار جدید در سال 67 و اتمام آن توسط وزیر کار وقت و گروه ایشان در سال 69، اگر تشکلی بوجود می آمد آن را وابسته به گروه‌های مخالف حکومت می دانستند و بر خورد شدیدی با آنها می شد. ما این را خوب می دانیم که سرمایه‌دار برای بدست آوردن سود بیشتر، حرص و آز زیادی می زند و همیشه به طبقه کارگر فشار می آورد. این فشارهای بیش از حد باعث می شود که در مقابل این سود جوئی ها کارگران از خود دفاع کنند و تشکل های خود را بسازند. بدلیل سود پرستی سرمایه‌داران و نفوذ آنها در دولت، طبقه کارگر از نظر معیشت و دستمزد روز بروز قدرت خریدش کم می شود و امنیت شغلی آنها بدتر از گذشته شده است. پس برای جلوگیری از تعرض سرمایه‌داران به ما کارگران، باید تشکل های واقعی خود را داشته باشیم و در این راه باید به یکدیگر به هر شکل ممکن کمک کنیم. یکی دیگراز دلایلی که ضرورت داشتن تشکل را ضروری می کند مسئله بیکاری در کشور است. اگر به آمارها توجه کنیم نرخ بیکاری بالا رفته و تلاش برای کاهش آن، جز شعار چیز ی نبوده است. حتی حفظ اشتغال موجود نیز به خوبی صورت نمی گیرد.
کارگران باید روز به روز به آگاهی بیشتری برسند و این را درک کنند که سرمایه‌داری عامل همه سیه روزی ها و بی حقوقی ها به آنهاست، بنابر این باید ما کارگران در اولین فرصت ممکن تشکل های مستقل خود را بدون کسب اجازه از کار فرمایان و دولت ایجاد کنیم و از تجربیات یکدیگر در این زمینه استفاده کنیم تا بتوانیم زودتر به خواسته ها و مطالبات خود برسیم. به امید آن که همه کارگران یکپارچه شوند.

حیدری. اول ماه مه، روز جهانی کارگر است و هر ساله در سراسر جهان، کارگران این روز را جشن می گیرند و مطالبات خود را مطرح می کنند، نظر شما در این باره چیست؟

محمدی. یکی از مطالبات ابتدائی طبقه کارگر، برگزاری روز جهانی کارگر به صورت مستقل است سرمایه داران از این روز وحشت دارند، چرا که در چنین روزی کارگران به آگاهی بیشتری نسبت به حقوق خود می رسند و ضرورت اتحاد را بیشتر درک می کنند. برای ضرورت برگزاری این روز به شکل مستقل میتوان موقعیت کارگران در ایران را مثال زد. این مبارزه از یک سو در سطحی ابتدائی برای طرح مطالبات بوده و از سوی دیگر این اعتراضات خود جوش است و تداوم نمی یابد. ما شاهد اعتراض و اعتصابات کارگری زیادی بوده ایم که بدون ارتباط و بدون حمایت از یکدیگر شکل گرفته است.

مبارزه خود بخودی یک راه سخت و طولانی است که انتهایی مبهم دارد و این امر باعث افت جنبش کارگری می شود. در روز جهانی کارگر، کارگران باید آگاهی متشکل شدن حرکات اعتراضی و حمایت از یکدیگر را بیشتر بیا موزند و با همبستگی، سرمایه‌داران را به عقب برانند.

حیدری. بعنوان آخرین سوال، از برگزاری 11 ارد یبهشت 88 توسط کارگران فرش غرب برای مان بگویید.

محمدی. ما کارگران غرب بافت در حالی روز جهانی کارگر را جشن گرفتیم که بیش از 7 ماه است به بهانه های واهی، درب کارخانه فرش غرب را بسته و ما بیکار و بی معاش شده ایم. ما در این روز در باغ فردوس جمع شده و یکپارچه و متحد عهد بستیم که در مقابل این وضعیت ضد کارگری و اسف بار سکوت نکنیم و مطالبات زیر را بعنوان خواسته های خود مطرح کردیم:

1- باز گشائی هر چه سریعتر کارخانه 2- دستگیری و مجازات صاحب فراری کارخانه بعنوان مفسد اقتصادی 3- پرداخت فوری دستمزدهای معوقه 4- تآمین امنیت شغلی برای همه کارگران 5- پرداخت حق بیمه، تا زمانی که مشکلات ما حل شود.

حیدری. بخاطر شرکت در این گفتگو ، بسیار ممنون هستم.

محمدی . من هم از شما تشکر می کنم.
خرداد 1388