انقلاب شعله می کشد! اگر رهبران سازشکار بگذارند

گزارشی از تظاهرات چهارشنبه 27 خرداد در تهران

صبح روز چهارشنبه 27 خرداد تهران حال و هوای غریبی داشت .هیچ گاه تهران را اینگونه ارام ندیده بودم.اما این ارامشی قبل از طوفان بود.حوالی ساعت 3 بعد از ظهر حدود 100 نفر از دانشجویان دانشگاه تهران پشت درب دانشگاه تجمع کرده و شروع به شعار دادن کردند.دانشجویان به شکل دلخراشی شعار میدادند:دریدند دریدند کوی رو به خون کشیدند.انها پلاکارد هایی حاوی شعارهای اعتراضی و نیز تصاویر به خاک و خون کشیده شدن کوی دانشگاه به وسیله عوامل حکومت ظلم و استبداد اسلامی را در دست داشتند و با خواندن سرود یار دبستانی و شعار ایرانی با غیرت حمایت حمایت مردم را به حمایت از اعتراضاتدانشجویی جلب کردند. شعارهای انها با ابراز احساسات مردمی که دستاهایشان را به علامت پیروزی بلند کرده بودند جواب گرفت.در همین جا اطلاعیه های تظاهرات هم پخش شد.میدان هفت تیر،ساعت 5 بعد از ظهر. حوالی ساعت 4 بعد از ظهر جمعیت زیادی در اطراف میدان هفت تیر تجمع کرده بودند.به محض حرکت اولین گروه از مردم به مرکز میدان جمعیت به شکل گسترده ای متشکل شدو هسته اولیه تظاهرات با حدود 5 هزار نفر شکل گرفت.حضور جوانان به خصوص زنان و دخترانی که صورت خود را با نقاب و ماسک پوشانده بودند جلب توجه می کرد.ساعت 5 جمعیت به راه افتاد و به سرعت مردم خیابان های اطراف را به خود جلب کرد به نحوی که نیم ساعت بعد از شروع تظاهرات نمی شد انتهای صف را دید.با رسیدن به میدان ولی عصر به راحتی مشد تشخیص داد که جمعیت به مرز یک میلیون نفر رسیده است.تظاهرات در سکوت کامل برگزار می شد اما پلاکارد های بیشماری در دست مردم بود.پلاکارد هایی با مضمون رای ما به عشق،ازادی و برابری نیز در میان مردم پخش شد.تعدادی از مردم که با قیچی کردن بخشی از شعار ان را به شعار ازادی و برابری تبدیل کرده بودند در ابتدای صف تظاهرات قرار داشتند.بر روی پلاکاردهای بی شمار مردم این شعار ها نقش بسته بود:

مرگ بر دیکتاتور چه شاه باشه چه دکتر
توپ تانک چماقدار دیگر اثر ندارد
حکومت کودتا نمی خوایم نمی خوایم
کشته ندادیم که سازش کنیم صندوق دست خورده شمارش کنیم
احمدی به گوش باش ما مردمیم نه اوباش
ان خس و خاشاک تویی پست تر از خاک تویی
ازادی برابری
من درد مشترکم مرا فریاد کن
کوی دانشگاه به خاک و خون کشیده شد
حکومت کودتا استعفا استعفا

...

تظاهرات از میدان هفت تیر تا میدان ازادی تقریبا 5 ساعت طول کشید و در این میان اقشار گسترده ای مردم به تظاهرات ملحق می شدند و جای کسانی که به علت خستگی یا طول مسافت از تظاهرات خارج شده بودند را می گرفتند.مردم در کنار خیابان یا روی پشت بام ها و یا سوار بر ماشین و اتوبوس با بلند کردن دستهایشان به علامت پیروزی با تظاهرات کنندگان اعلام همبستگی می کردند.موج جمعیت به حدی بود که نیروهای سرکوبگر حکومت و چاقو کشان بسیج و حزب الله حتی در مقابل پایگاههایشان هم جرات ابراز وجود در برابر مردم را نداشتند.در مقابل پایگاه مقداد بسیج حوالی میدان ازادی جمعیت توقف کرده و با بلند کردن دست و پلاکاردها اعتراض خود را نشان دادند اما ادمکش های بسیج و حزب الله حتی جرات نداشتند تمام قد روی دیوارها بایستند و فقط سر انها پیدا بود. موج جمعیت به حدی بود که وقتی ابتدای صف به میدان ازادیرسید بخش زیادی از مردم هنوز به دانشگاه شریف هم نرسیده بودند.در بین راه شعارهایی با رنگ سبز روی دیوارها نوشته می شد:ننگ ما ننگ ما صدا و سیمای ما.ازادی مساوات ابطال انتخابات.

ساعت نه و نیم شب جمعیت در میدان ازادی متمرکز شد اکثر مردم اصرار داشتند که شعاری داده نشود اما عده ای می گفتند اگر شعار ندهیم فردا می گویند که مردم در دفاع از ولایت فقیه به میدان امده اند.و شعارهایی از سوی انها داده شد:موسوی موسوی حمایتت می کنیم.احمدی به گوش باش ما مردمیم نهاوباش.تظاهرات خوشبختانه بدون درگیری و کشته شدن مردم به پایان رسید در حقیقت این حضور میلیونی مردم بود که باعث شد جلادان مزدور خامنه ای حتی جرات نزدیک شدن به تظاهرات را هم نکنند.این تظاهرات غرور لگد مال شده مردم ایران را احیا کرد و پیام روشنی به سرکوبگران حاکم داد.

جنبش مردم ایران اگرچه در اعتراض به کودتای خامنه ای- احمدی نژاد و علیه تقلب انها در انتخابات شکل گرفته است اما می تواند بی نهایت رادیکال تر شده و اساس ظلم و ستم در ایران یعنی حاکمیت دیکتاتوری سرمایه داری جمهوری اسلامی را نشانه بگیرد.اگرچه حضور اقشار گسترده مردم و کارگران در این تظاهرات محسوس بود اما پیوستن طبقه کارگر در قالب اعتصابات عمومی به این جنبش می تواند رادیکالیزم ان را چندین برابر کند.ناگفته پیداست که حضور انقلابی طبقه کارگر منافاتی با تظاهرات ارام و بدون خونریزی ندارد.طبقه کارگر با حضور خود نباید اجازه دهد که انقلابی که شعله می کشد به وسیله بعضی رهبران سازشکار خاموش شود.