کمیته ی همبستگی کارگران
ایران و ترکیه
www.hambastegiye-kargaran.blogspot.com
بیانیه ی مشترک به مناسبت فرا رسیدن 8مارس روز
جهانی زن
کمیته ی همبستگی کارگران ایران و ترکیه
سازمان زنان هشت مارس (ایران-افغانستان) - در ترکیه
در هشت مارس، روز جهانی زنان، متحد شویم و راه رهائی
واقعی را نشان دهیم!
امسال
هشت مارس، روز جهانی زن، صد ساله می شود. این روز نماینده
ی مبارزه علیه ستم بر زن است. اما یادآور آن نیز هست که
جنبش زنان برای ریشه کن کردن ستم بر زن، در مورد مبارزات رهائی
بخش همه ی اقشار و طبقات مردم در همه ی نقاط جهان حرف دارد و
باید داشته باشد. زنان ستم دیده ترین ستمدیدگان هستند.
بنابراین می توانند پرچمدار رهائی بشریت از نظام ستم و
استثمار حاکم بر کشورهایمان و بر جهان باشند.
پس
بیائید با درود فرستادن به مردم تونس و مصر که در ماه گذشته نظم
ارتجاعی حاکم بر خاورمیانه را به لرزه درآورده اند و مردم
خاورمیانه و جهان را به وجد آوردند، درود بفرستیم. بخصوص به زنان
این کشورها که می توانند با مبارزه خود برای رهائی زنان
خاورمیانه امیدهای بزرگی بیافرینند.
ما
زنان ایران با یکی از خونخوارترین و زن
ستیزترین رژیم های روی کره زمین روبرو
هستیم. جمهوری اسلامی ایران یک حکومت
تئوکراتیک وابسته به نظام سرمایه داری جهانی است. ما 32
سال سرکوب آن را تجربه کردیم و 32 سال علیه آن مقاومت کردیم. در
نتیجه، حرف ها و درس هائی داریم برای جنبش رهائی
بخش زنان در خاورمیانه و جهان.
32
سال از هشت مارس 1979 می گذرد. در این روز زنان ایران جنبش مقاومت
خود را علیه رژیم تئوکراتیک جمهوری اسلامی
ایران آغاز کردند. در 7 مارس 1979 خمینی فرمان حجاب اجباری را داد. روز بعد، در اعتراض به این فرمان ده ها
هزار زن به خیابان های تهران ریختند و یک خیزش 5
روزه علیه جمهوری اسلامی شروع شد. زنان شعار می دادند: ما
انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم! خمینی در مقابل
این شورش عقب نشینی کرد و فرمان خود را پس گرفت. اما عقب نشینی
برای آن بود که رژیم خود را تثبیت کند و حمله ی همه جانبه
علیه حقوق زنان، علیه آزادی بیان، علیه آزادی
دینی و بی دینی، علیه کارگران و دهقانان،
علیه ملل ستمدیده ی ایران را آغاز کند.
جنبش
ما اینگونه متولد شد.
ستم
بر زن محور تئوکراسی اسلامی در ایران است. قانون اساسی
جمهوری اسلامی بر پایه ی شریعت اسلام است. دولت
ضامن و پشتوانه ی قدرت کامل مرد بر زن است. زن بدون اجازه پدر یا شوهر
حق کار، سفر و تحصیل و حتا تعیین خانه و محل زندگی خود را
ندارد. حجاب اجباری سمبل این روابط اجتماعی ارتجاعی و
بی حقوقی مطلق زن است. هر ساله هزاران نفر توسط پلیس مخصوص حجاب
زنان دستگیر می شوند. هر ساله عده ای زن را به دلیل
"بی وفائی" نسبت به مردی که ارباب (شوهر) شرعی
اوست سنگسار یا حلق آویز می کنند. در هر دانشگاه اداره
امنیت به نام «حراست» مستقر است تا رفتار زنان را کنترل کند.
در
32 سال گذشته مبارزه ی ما ادامه یافت: در خیابان ها، در مدارس و
دانشگاه ها، در کارخانه ها و کارگاه های تولیدی، در زندان ها و
زیر شکنجه و در خانواده علیه قدرت تحمیلی مردانه و
زنجیرهای سنت. مقاومت در همه جاست. اما شما در پوشش های
خبری رسانه های جهان در مورد ایران، ما را نمی
بینید! حتا بعد از خیزش دلاورانه مردم در سال 2009 که یک
سال بطور کشید و در صف اول آن زنان شجاع ایران بودند، بازهم
مدیای غرب وقتی از ایران حرف می زند، موضوع
مرکزی آن ها غنی سازی اورانیوم و احتمال «هسته ای»
شدن ایران است. این سیاستی ارتجاعی است که بر
این رسانه ها حاکم است. نتیجه ی آن این است که مثلا، قهرمان
اکثر مردم ترکیه احمدی نژاد مرتجع و خامنه ای مرتجع تر از اوست.
زیرا مردم ساده انگارانه خیال می کنند اینها «ضد
امپریالیست» اند. خیر اینها ضد زن و ضد کارگر و ضد مردم
اند. ضدیت اینها با امپریالیست ها ماهیتی
ارتجاعی دارد.
نیروهای
بنیادگرای اسلامی ادعا می کنند که آلترناتیوی
در مقابل نظام سرمایه داری امپریالیستی جهانی
هستند. اما تجربه ی ایران خوب نشان داد که نیروهای
بنیادگرای اسلامی در اصول نظام سرمایه داری
امپریالیستی سهیم هستند: برای آن ها مالکیت
خصوصی مقدس است؛ خانواده ی پدرسالار مقدس است؛ بازار، مقدس است؛ و
حاکمیت اقلیتی مفت خوار بر اکثریت مردم کارکن مقدس است.
جامعه ی ایده آل بنیادگرایان اسلامی بر تبعیت
کامل زن از مرد استوار است.هم نیروهای بنیادگرای
مذهبی و هم امپریالیست ها، نیروهای ارتجاعی
اند. چیزی به نام "ستم گران خوب" و "ستم گران بد"
وجود ندارد. این درس عمیقی است که مردم جهان می توانند از
تجربه خونین زنان ایران و افغانستان بیاموزند. ما با یک
نظام روبرو هستیم که مرتجعینی با لباس های مختلف آن را
اداره می کنند. ساده نگری را باید کنار گذاشت و مرتجعین
جهان را در هر لباسی که هستند و با هر ادعائی که می کنند
باید شناخت. به قول لنین، هر گاه توده ها نیاموزند که در پشت هر
پرچم و هر ادعائی منافع طبقه معینی را ببینند، تا ابد
برده خواهند ماند.
جمهوری
اسلامی ایران، ارتجاعی ترین دولت ستمگری است که
زنان ایران تجربه کرده اند. اما طبقات حاکمه ی
امپریالیستی چه در آمریکا و چه در اروپا هم بخشی از
نظام مردسالاری هستند. امپریالیسم آمریکا به نام
"جنگ علیه ترور" و "آزاد کردن زنان" به افغانستان و
عراق حمله کرد. اما کارش فقط کشتار مردم این کشورها و تقویت
نیروهای ارتجاعی و سران عشایر و پدرسالاری در شکل
شریعت اسلامی آن بوده است. مثلا، قبل از اشغال عراق توسط
آمریکا، زنان دارای مقامی برابرتر با مردان بودند. زنان، بدون
حجاب می توانستند آزادانه در گوشه و کنار شهر حرکت کنند. اما اکنون تا می
توانند خود را در خانه حبس می کنند یا وقتی بیرون
می آیند باید سر تا پای خود را با کیسه هائی
سیاه رنگ بپوشانند. در اغلب کشورهای خلیج در خاورمیانه که
توسط امپریالیسم آمریکا و شیخ های اسلامی شان
اداره می شوند زنان حتا از حق رانندگی محرومند. شما هر روز در
تلویزیون سی ان ان، تصاویری از جزایر
سحرآمیز دوبی که در واقع نه یک کشور بلکه یک کازینو
و معاملات ملکی بزرگ است را می بینید. اما سی ان ان
هرگز نمی گوید که در پشت این تصاویر جادوئی، زنان
جوان ایرانی، عراقی، فیلی پینی، افغانستانی
در بازار فحشای خلیج مورد معامله قرار می گیرند. حمله
آمریکا به عراق و اشغال آن، به این بازار برده فروشی در سراسر
خاورمیانه رونق بخشیده است.
سرمایه
داری، تجارت تن زن را نیز به عنوان یکی دیگر از
کالاهای داد و ستد به رسمیت شناخته است. مارکس گفته بود که
سرمایه داری به فحشا عمومیت می بخشد. در واقع ما امروز
شاهد این امر هستیم. در ایران و افغانستان که تحت حاکمیت
جمهوری های اسلامی هستند، زنان به خاطر هم خوابگی با
مردی خارج از قرارداد های شریعت، سنگسار می شوند اما
فحشا، عملا قابل دسترس ترین شغلی است که در مقابل زنان است.
شرایط
کلی زنان در سراسر جهان را می توان بردگی مدرن خواند.
تمام
این فجایع نشانه های عمیقی از یک مسئله است:
نظامی که بر جهان حاکم است گندیده است! ستمدیدگی زنان
کاملا مربوط است به نظام های سیاسی، اقتصادی،
اجتماعی و عقیدتی که بر جوامع ما و در سطح جهان حاکم است. ستم
بر زن در هر سلول نظام های اجتماعی ما حک شده است.
سوال
مهم و سرنوشت ساز این است: چرا باید این را تحمل کنیم؟
و
این سوال فقط یک جواب دارد: نباید آن را تحمل کنیم. همه
ی این فجایع به ما نهیب می زند که باید نظام
های موجود را سرنگون کنیم و نظام اجتماعی دیگری را
بسازیم که برده گی نیمی از بشریت به دست نیمه
دیگر از ستون های آن نباشد؛ استثمار اکثریت مردم جامعه و اکثریت
مردم جهان بدست اقلیتی که سیاست و اقتصاد و فرهنگ را کنترل
می کنند، زیربنای آن نباشد.
اما
خیال باطل است اگر فکر کنیم که این کار خود به خودی و
راحت انجام خواهد شد. خیر! ستمدیدگان، چه زنان و چه اقشار دیگر
مردم باید آگاهی انقلابی و تشکیلات انقلابی داشته
باشند.
ما
زنان انقلابی، در فراز و فرودهای مبارزه علیه ستم، هرچه بهتر به
ماهیت نظام های طبقاتی که این ستم را تولید و
تقویت می کنند پی برده ایم. یکسان افق ها و برنامه
های اجتماعی اسلامی و سکولار و دموکراسی غربی را
عمیقا فهمیده ایم. فهمیده ایم که باید بطور
سازمان یافته مبارزه کنیم. درک کرده ایم که برای نبردمان
باید یک افق روشن و سازش ناپذیر داشته باشیم. زیرا
در غیر اینصورت، انرژی مبارزاتی ما در بیراهه
هائی مانند تجدید سازماندهی ستم بر زن در اشکالی
دیگر و دست نخورده گذاشتن کلیت نظام، به هرز خواهد رفت. ما
دریافته ایم ستم مشترکی که به زنان می شود، زنان جهان را
تبدیل به یک ارتش عظیم و قدرتمند کرده است که چیزی
برای از دست دادن ندارند و جهانی برای فتح دارند. ستم بر زن
امری جهانی است و مبارزه برای ریشه کن کردن آن می
تواند و باید دارای خصلتی انترناسیونالیستی
باشد.
جاده
ی نظام های طبقاتی (چه در پوشش اسلامی یا
نیمه اسلامی نیمه غربی یا دموکراسی
غربی)، با برده گی زنان سنگفرش شده است. پس بیائید متحد
شویم و تصمیم بگیریم که در مقابل این فجایع
قد علم کنیم و جنبش های انقلابی زنان به راه اندازیم و
بانگ رسای انقلاب در این عصری باشیم که با وفور
حیرت انگیز ولی بیرحمی، تبعیض، بی
عدالتی و نابودی افسارگسیخته مشخص می شود. بگذار تا
زنجیرهایمان را بشکنیم و رها کننده ی بشریت
باشیم.
کمیته ی همبستگی کارگران ایران و ترکیه
سازمان زنان هشت مارس (ایران-افغانستان) - در ترکیه
2011
8
Mart, dünya kadınlar günü'nde
birleşip,
gerçek
kurtuluşu dünyaya gösterelim
Dünya Kadınlar
Günü, bu yıl yüzüncü yılına giriyor. Dünya Kadınlar Günü,
kadına yönelik baskılara karşı verilen
savaşı temsil ediyor. Ancak başka bir gerçeğin de
altını çiziyor dünyaya; kadın hareketi, dünyanın her
noktasındaki kurtuluş mücadeleri için de söyleyecek söze
sahiptir ve olmalıdır da. kadınlar ezilenlerin en ezilenidirler.
Onun için ülkemiz ve dünyada baskı ve ayrımcılığa
karşı yürütülen mücadelelerin bayraktarı olmaya adaydırlar.
Buradan Mısır
halkına sevgimizi sunuyoruz. Onlar ki Ortadoğu'nun gerici düzenine
meydana okuyarak tüm dünya halkını sevindirip
umutlandırdılar. Özellikle Mısır kadınlarına
sevgimizi sunalım. Onlar, ortadoğu kadınlarının
mücadalelerine yeni ufuklar açtılar.
İranlı
kadınlar olarak bizler, yeryüzündeki en kan emici ve en kadın
düşmanı rejimle karşı karşıyayız. İran
hükümeti dünya kapitalizmine bağlı teokratik bir hükümettir. Bizlar
tam 32 yıl bu hükümetin baskısını
hayatımızın tüm alanlarında hissettik ve 32
yıldır da hiç durmadan bu baskıya karşı direndik. 32
yılın tecrübesini şimdi tüm dünya kadınlarına aktarmak
istiyoruz.
1979'un 8
Mart'ından 32 yıl geçiyor. İran kadınlarının
İran İslam Cumhuriyeti'nin teokratik yapısına
karşı sevaş başlattığı gündür 8 mart 1979.
Humeyni 32 önce bugün zorunlu örtünme fermanını
yayınladı. ertesi gün onbinlerce kadın "HAYIR" diyerek
sokaklara çıktı ve 5 günlük bir ayaklanmayı başlattı.
O gün direnişçi kadınların sloganları hala da
unutulmadı; "Gereye dönmek için devrim yapmadık biz".
Bu direnişin karşısında Humeyni geri adım atarak
fermanı geri çekti. Ancak bu geri çekilme planlı bir geri
çekilişdi. Rejim kendini tesbit ederek tüm alanlarda geniş bir
saldırıyı başlattı. Kadınlara karşı,
konuşma ve din özgürlüğüne karşı, çiftçiler,
işçiler ve tüm ezilen halklara karşı topyekün bir saldırı
başlatıldı.
Bizim haraket böyle
doğdu...
Kadına yönelik
baskı, İran teokratik sisteminin ana eksenini oluşturuyor.
İslam Cumhuriyeti'nin anayasası şeriat hükümlerine göre
düzenlenmiştir. Erkeğin kadına kırşı
tartışmasız egemenliği devlet güvencesine alınmıştır.
Baba ve ya koca izni olmadan bir kadının hiç bir özgürlüğü
yoktur. çalışamaz, yolculuk yapamaz, eğitim göremez, hatta
oturacağı evini bile kendisi seçemez. Zorunlu örtünme işte
bu mutlak hukuksuzluğun ve ezilmşliğin simgesidir. Her yıl
binlerce kadın "Özel Örtünme Polisi" tarafından
gözaltına alınıyor. Her yıl birkaç kadın,
şerii sahibine (kocasına) vefasızlık suçundan
taşlanıyor ve ya dar ağıcında
sallandırılıyordur. Üniversitelerde kadın
öğrencilerin heraketlerini kontol etmek için özel güvenlek
birimleri kurulmuştur.
32 yıl süresince
bizim mücadelemiz sürdü. Sokaklarda, okullarda, fabrikalarda, atölyelerde,
hapishanelerde, hatta işkence masalarında mücadelemizi sürdürdük.
Evlerde ise gelenek zincirlerine ve erkek egemenliğine karşı
savaştık. Her yer direnişimize şahit oldu bu 32 yılda.
Ancak ne yazık ki dünya medyası sizlerin bizim bu direnişimizi
görmenizi engelledi. Bir yıl devam eden 2009 ayaklamalarında da,
mücadelenin başını çeken İran kadınlarıydı
ama medya bunu bile dünyanın görmesine izin vermedi. İran hakkında
çıkan haberlerde tek görünen şey, İran'ın nükleer
programı ve olası nükleer bomba tehlikesidir. Bu, gerici bir
politikanin nasıl medyayı sardığını
gösteriyor. Bunun sonucunda da gerici Ahmedinejad veya ondan daha gerici
Hameneyii , türk halkının çoğunluğunun kahramanı
haline geliyor. Çünkü insanlar basit bir bakışla bunların
"emperyalist karşıtı" olduğunu zannediyor.
Hayır, bunlar kadın karşıtı, işçi
karşıtı ve insanlık karşıtılar.
Bunların emperyalizme olan karşıtlığı da gerici
bir karşıtlıktır.
Kökten dinci
güçler, dünya emperyalizmine karşı bir alternatif
olduklarını iddia ediyorlar. Halbuki, İran örneği
onlarin emperyalizm sermayeyle ortak bir paydada buluştuklarını
sergiledi. Onlar için özel mülkiyet kutsaldır, ataerkil aile
yapısı kutsaldır, sermaye sahipleri kutsaldır ve
sömürgeci bir azınlığın, emekçi bir
çocuğnuğa egemenliği kutsaldır. Kökten dinciliğin
ideal toplumu, kadının kayıtsız şartsız
erkeğin egemenliğine boyun eğmisi üzerine kurulmuştur. Hem
kökten dinciler ve hem emperyalistler gericiler. "iyi zalim",
"kötü zalim" diye bir şey olamaz. Bu İran ve Afganistan
kadınlarının yaşadıklarından alınması
gereken bir dersdir. Egemen güçlerin görünüşleri
aldatmamalıdır bizi. Gericileri, hangi şekile girmişlerse
girsinler tanımalıyız. Lenin'in dedeği gibi,
"Kitleler, her bayrağın ve her sözün ardında
sınıfsal çıkarları görmezlerse, sonsuza kadar
köle kalırlar."
İran İslam
Cumhuriyeti, iranlı kadınların bugüne kadar gördüğü en
gerici ve en zalim devlettir. anc ak Avrupa ve Amerika'daki emperyalizm
iktidarların hepsi de erkek egemen sistemin bir parçasılar. Amerikan
emperyalizmi, "terörle mücadele" ve "kadınları
özgürleştirmek" bahanesiyle Afganistan ve Irak'a
saldırdı. Ancak tek yaptığı, sivil halkı
öldürmek, gerici günçleri, aşiret ağalarını
güçlendirmek ve İslami şeriat biçimindeki ataerkilliği korumak
olmuştur. Örneğin Amerikan işgalinden önceki Irak'ta
kadınlar daha eşit bir hukuka sahipti. Örtünme dertleri olmadan
dışırı çıkabilir veya istedikleri yere gidibilirlerdi.
Ama şimdi evlerde hapsolmuşlar, dışarı
çıktıklarında da baştan aşağı siyah çuvallar
içinde saklanmalılar. Ortadoğu'da, emperyalist Amerika veya onun
kukla şeyhleri tarafından yönetilen Körfez ülkelerinin bir
çoğunda kadınların araba kullanma hakları bile yoktur.
CNN'de her gün büyülü Dubai adaları sergileniyor. Ülkeden ziyeda bir
casino veya emlak komisyon bürosunu andıran Dubai, İran, Irak,
Filipinler ve Afganistan'dan getirilen genç kızların
satıldğın bir pazardır. Ancak bunu CNN vermiyor.
Amerika'nın Irak'a saldırısı, Ortadoğu'daki bu
köle pazarını canlandırmıştır.
Kapitalizm, kadın
vücudunun ticaretini de bir mal olarak onaylamaktadır. Marks,
"Kapitalizm, fahişeliği genelleştiriyor" demişti.
Ve biz bunu bugün görebiliyoruz. İran ve Afganistan gibi ülkelerde
kadınlar şeriat kurallarının dışında bir
erkekle yattıklırı için taşlanırken fuhuş en
kolay yapılabilecek bir meslek olarak kadınların önünde
duruyor.
Kadının
dünyadaki genel durumunu, modern kölelik diye tanımlayabiliriz.
Tüm bunlar bir
gerçeğin altına çiziyor; dünyaya hükmeden düzen artık
kokmuştur. Kadınlara yönelik baskı tamamen ülkemiz ve
dünyada egemen olan politik, ekonomik, toplumsal ve düşünsel yapıyla
bağlantılıdır. Kadına zulüm, toplumların her bir
hücresinde saptanmıştır.
Önemli ve
belirleyici soru şudur; Neden tüm bunlara boyun eğmeliyiz?
Ve bu sorunun sadece tek
cevabı var; Boyun eğmemeliyiz. Tüm gördüğümüz bu facialar
bize mevcut düzeni dağıtmamız gerektiğini yüksek bir sesle
bağırıyordur. Bu düzeni yıkıp, insanlırın
yarısının diğer yarısını
sömürmediği başka bir düzen kurmalıyız. Politika,
Ekonomi ve kültürü elinde tutan bir azınlığın,
Çoğunluğu sömergesi altına almadığı
bir düzen kurmalıyız.
Ancak bunun kolay bir
şekilde ve kendiliğinden olacağını düşünmek
saflık olur. Hayır bu kendiliğinden olmayacak. Kadınlar ve
tüm ezinlenler, devrimci bilince ve devrimci örgütlülüğe sahip
olmalıdırlar.
Biz devrimci
kadınlar olarak, kendi mücadele deneyimlerimizin
ışığında bu baskıyı yaratan ve
körükleyen sınıfsal toplumların içeriğini iyi
tanımışız. İslami, sekular veya batı
demokrasisinin toplumsal hadef ve programlarını iyi tanımışız.
Artık örgütlü bir mücadele yürütmemiz gerektiğini biliyoruz.
Mücadelemiz için açık ve uzlaşmasız bir ufuk belirlememiz
gerektiğini de biliyoruz. Aksi taktirde, mücadele gücümüz, başka
sömürgeci kurumların yeniden yaratılması gibi sapma
yollarda heder olacak ve düzenin ana yapısı olduğu gibi
korunmuş kalacaktır. Tüm kadınların maruz
kaldığı ortak zulüm, onları dünya çapında güçlü bir
orduya dönüştürmüştür. Kaybedecek bir şeyi olmayan ama
karşısında kazanabilecak bir dünyası olan bir orduya.
Kadına yönelik sömürü uluslararası bir niteliğe
sahiptir onun için bu yoldaki mücadelenin de internasiyonalist
özelliğe sahip olması gerekiyor.
Sınıfsal
düzenlerin kaldırım taşlarını kadın
köleliği oluşturuyor ( ister İslami , ister yarı
İslami yari batı ve ya batı demokrasisi şeklinde). Gelin
birleşelim ve bu baskılara karşı durmaya birlikte karar
verelim. Gelin devrimci kadın haraketlerini başlatalım.
Herşeyin boll bol üretildiği ama zulüm, ayrımcılık,
adaletsizlik ve kayboluşun hüküm sürdüğü bu çağda, gelin devrimin
gürleyen sesi olalım. İzin verin zincirlerimizden kurtulup
insanlığı kurtaracak güç olalım.
İran ve
Türkiye İşçilerinin Dayanışma Komitesinin
Türkiye'de 8 Mart
Kadınları Örgütü (İran-Afganistan)