گسترش نبرد کارگری!
به
مناسبت اول ماه مه1390
یازده
اردیبهشت 1390 برابر با اول مه 2011 روز جهانی کارگر از راه می
رسد. در این روز صف قدرتمند همبستگی جهانی کارگران مثل هرسال
خود را به نمایش می گذارد . در عین حال مراسمهای امسال دراین
روز ویژه گی های خود را به همراه دارد . ظهور بحران دوباره نظام گندیده وضد
بشری سرمایه داری در سالهای اخیر و به بن بست
رسیدن سیاست های
نئولیبرالیستی، اوج مبارزات کارگری در
کشورهای امپریالیستی را بدنبال داشت ومشخصن در سال
جاری اعتراضات کارگری بر علیه سیاست های
ریاضت کشی سرمایه داری در اشکال مختلف شدت گرفت . بحران
اقتصادی و سیاسی درکشورهای شمال افریقا و
خاورمیانه ،به مثابه حلقه ضعیف سرمایه جهانی خود را با
عروج جنبش های توده ای برای نان و آزادی به نمایش
گذاشت ونسیم انقلابی درمنطقه کشورهای عربی وزیدن
گرفت .
درایران
پس ازگذشت سه دهه از شکست انقلاب پنجاه و هفت وحاکمیت ارتجاع اسلامی
سرمایه ،جنبش توده ای و سیاسی آزادیخواهانه سال
هشتاد و هشت پایه های آن را به لرزه در آورد وشکافهای درون
حکومتی را عمیق تر کرد. عروج جنبش توده ای در متن بحران
اقتصادی سرمایه داری ایران به بحران سیاسی
همه جانبه ای تبدیل شد و جناح اصلاح طلبان ،گرایشی از
سرمایه در ایران که بدنبال اصلاح حاکمیت ارتجاعی
سرمایه در ایران بوده و هست را بی افق کرد . جناح نظامی حاکم
که بر نیروی نظامی سپاه و بسیج و لباس شخصی ها
متکی است نیز با وجود رانده شدن اصلاح طلبان نتوانستند بر بحران
سرمایه در ایران فائق آیند وخود دچار اختلاف و چند دستگی
شده اند . به موازات نظامی گری بر علیه جنبش های توده
ای در ایران ، افزایش اعدام ، دستگیری و
زندانی کردن فعالین اجتماعی ، طرح سیاست اقتصادی
حذف سوبسیدها ودست اندازی هر چه بیشتربه سفره خالی
کارگران در ایران به منظور راهی برای نجات سرمایه از
بحران گریبانگیرش اجرا شد . اما اجرا این طرح ضد کارگری
طی همین مدت خود نشان دهنده عواقب ناگوار آن برای خانواده
های کارگران و دیگر مزد بگیران بوده است وبدرست اعتراضاتی
را بدنبال داشته است . به عبارتی جنبش و اعتراضات سیاسی
می رود به جنبشی اقتصادی شیفت کند و جنبش توده ای
را با شعار نان و آزادی وارد فاز جدیدی کند.
درچنین
وضعیتی عینی، اگر چه کارگران ایران هنوز فاقد
تشکیلات سیاسی خود یعنی حزبی
سوسیالیستی هستند اما درگرماگرم مبارزات ده سال گذشته ودر دل
خفقان و استبداد اسلامی سرمایه از هیچ کوشش و فداکاری
برای ایجاد تشکل های صنفی و سیاسی خود
دریغ نکرده اند ودو سندیکای واحد و هفت تپه حاصل این تلاش
ها بوده اند.در عین حال ضرورت شکل دادن به تشکل های توده ای
کارگران ویک استراتژی تامین کننده منافع آحاد کارگران از
راههای مختلف در دستور کار فعالین کارگری بوده و کماکان خواهد
بود.برگزاری اول ماه مه در سال های گذشته با فراخوان یک
شورای برگزارکننده در اشکال مختلف و با توجه به توازن قوابرگزار شد و خود
گامی موثر در ارتقای جنبش کارگری برای اتحاد و
همبستگی درونی آن در جهت رسیدن به مطالبات طبقه کارگر بود.
شورای
برگزاری مراسم روز جهانی کارگر1390 طی بیانیه
ای مطالبات کارگران ایران را در هشت
ماده اعلام کرده است ودرآن بدرست بر استقلال منافع طبقاتی کارگران و
مبارزات آنان تاکید شده است .
در
عین حال شورا در مقابل سرکوب منافع طبقه کارگرومطالباتش که از سوی
نماینده سرمایه در ایران با شعار« جهاد اقتصادی»
بیان شده است ، کلیه کارگران رافراخواند است با شعارگسترش ستیز
طبقاتی ونبرد کارگری در مراسم یازده اردیبهشت امسال شرکت
کنند و جبهه اتحاد و همبستگی طبقاتی خود را هر چه بیشتر مستحکم
کنند . ما نیزضمن پشتیبانی از این فراخوان و به عنوان
عضوی از نهادهای همبستگی با کارگران ایران در خارج از
کشوردرمراسمهای اول ماه مه با تمام توان در انعکاس مطالبات طبقه
کارگرایران وبیانیه شورای برگزاری مراسم روز
کارگرخواهیم کوشید.
زنده باد اول ماه
مه روز جهانی کارگر
زنده باد گسترش
نبرد کارگری در ایران
نابودباد
رژیم اسلامی سرمایه
زنده باد انقلاب
کانون همبستگی با
کارگران ایران ــ فرانکفورت و حومه
26 آوریل 2010