اعدام را بس كنيد!

ما مادران امروز، دختران ديروز ايرانيم كه در روزھا و ماه ھاي انقلاب ۵٧ فعالانه شركت داشتيم. آيا سزاوار است كه پس از گذشت سي و يك سال از انقلاب، ھمچنان شاھد اعدام فرزندان خود باشيم؟ اين سوال ھمه ما مادران ايراني است.
ما مادران عزادار كه به صورت خودجوش در طول ٧ماه گذشته شنبه ھا در پارك لاله و
ساير پارك ھا و اماكن عمومي ديگر با حضور فعال خود كشتارھا و بازداشت ھا را محكوم كرده و خواستار پايان بخشيدن به اين اعمال غير انساني و غير قانوني بوده ايم، امروز با اعدام فرزندان خود روبرو ھستيم.
آيا سزاوار است ما مادران در ھمه عرصه ھاي تاريخي شاھد فنا شدن فرزندان خود باشيم؟
چه كساني ما مادران را محكوم به اين مرگ تدريجي كرده است كه ھميشه در سوگ عزيزان خود بنشينيم؟
مگر خواست فرزندان ما در طول سي و يك سال گذشته چه بوده است؟
آيا مشاركت فرزندان ما در انتخابات بايستي به بازداشت، شكنجه، تجاوز، كشتار و اعدام شان منجر شود؟
ما مادران عزادار ايراني، كليه اعمال غير انساني و غير قانوني فوق را محكوم مي كنيم و ھشدار مي دھيم اگر مسئولان به خواست مادران ايران زمين توجه نكنند و ھمچنان به اين اعمال خشونت بار ادامه دھند، با اقدامات اعتراضي گسترده تري روبرو خواھند شد.
ما مادران عزادار ضمن تكرار خواسته ھاي خود، "آزادي زندانيان عقيدتي" و "محاكمه آمران و عاملان كشتار فرزندانمان"، از تمام مردم ايران و جھان مي خواھيم كه از جوانان ما به صورت گسترده حمايت و از انجام اين چنين اعمال بيرحمانه به ھر طريق ممكن جلوگيري كنند.
زندگي ما به حيات فرزندانمان بستگي دارد. نگذاريم فجايع تاريخي دھه ۶٠ دوباره تكرار شود.

مادران عزادار
١٣ بھمن ١٣٨٨