بیانیه‌ی دوم دانشجویان دختر دانشگاه صنعتی سهند تبریز

در ارتباط با هتک حرمت به دانشجویان دختر

دانشگاه صنعتی سهند تبریز مانند همیشه شاهد هتک حرمتها و توهینهایی بوده که خاص آن است؛ که معمولاً درکمتر دانشگاهی رخ میدهد. دانشجویان معترض همچون گذشته یک صدا و با حضوری پرشکوه، این حوادث را تقبیح کرده و خواستار پیگیری و پاسخ مسئولین به خواستههای خود شدند.

اما امروز بیانیه ای از طلایه داران پرمدعای مبارزه با فساد، بسیج دانشجویی، را در دانشگاه شاهد بودیم که پیگیری این حوادث را ریختن آبروی دانشجویان می دانند!

ریختن آبروی دانشجویان دختر هنگامی رخ داد که اسامی‌شان روی بردها و تابلوهای اعلانات رسمی دانشگاه آورده می‌شود و مدت‌ها باقی می‌ماند تا مشخص شود چه کسی حجاب را رعایت کرده و چه کسی رعایت نکرده است؟ چه کسی مطلوب دانشگاه است و چه کسی نیست؟ چه کسی باید در دانشگاه نفس بکشد و چه کسی نباید؟ و پس از آن هم، طی جلسه‌ای در آمفی‌تئاتر دانشگاه، تفهیم اتهام شوند و تهدید، و پی‌در‌پی به کمیته‌های انضباطی احضار ‌شوند و یا به بهانه‌های آموزشی اخراج گردند ولی غافل از آن بودند که در همان ایام کارمندانی به عفت همین دانشجویان دختر تعرض کرده‌اند.

با آبروی دانشجویان دختر هنگامی بازی می‌شود که طی حکمی او را از خوابگاه اخراج می‌کنند و هنگامی که پاسخی از مسئولین می‌‌خواهیم، می‌گویند که در خوابگاه و اتاق خود پوشش مناسبی نداشته‌اید!!!!!! هنگامی با آبروی‌مان بازی می‌شود که ما را به کمیته‌های انضباطی می‌کشانند؛ هنگامی که با خانواده‌مان تماس می‌گیرند، تهدید‌مان می‌کنند و هنگامی که اسم‌مان را به عنوان بی‌حجاب همه جا در بوق و کرنا می‌کنند.

حال آیا اعتراض به ناامنی‌ها در حمایت از قربانیان حوادث اخیر بدون آنکه کوچک‌ترین تکیه‌ای بر شرح ماجرا شود و هیچ اسمی از کسی برده شود، عملی وقیحانه به شمار می‌رود، که بسیج اینگونه بر آن پافشاری می‌کند؟ آیا باید تمام کسانی که در جمع اعتراض‌کنندگان حضور داشته‌اند، که عده‌ی کثیری از دختران را شامل می‌گشت، به راغب بودن جهت رواج این زشت‌کاری متهم کرد؟

فیلمی ساخته می‌شود و همگان سکوت در مقابل آن را بی‌شرمانه می‌خوانند؛ سوال ما این است در پس چنین فجایعی که در نزدیکی ما رخ می‌دهد، تعصب دینی هر انسان غیرتمند کجاست؟

چگونه است که طلایه‌داران مبارزه با فساد در مقابل اعمال وقیحانه‌ی سردار طلایه‌دار و رییس طرح امنیت اخلاقی ده‌ها دقیقه سکوت می‌کنند؟!!!

چطور است که اعتراض به این فجایع شکستن قبح است اما مسئول دلسوز دانشگاه از قربانیان سند و مدرک می‌خواهد؟ دو شاهد عاقل و بالغ؟!!! آیا چنین درخواستی معقول و منطقی است؟ مگر بجز قربانی و کارمند محترم(!) فرد دیگری هم آنجا بوده است؟

چطور تلاش مسئولان جهت سرپوش گذاشتن به بهانه‌ی حفظ آبروی خود آسیب‌دیدگان حادثه توجیه می‌شود؟ و بدتر از آن چطور در مقابل فشار مسئولانِ حفظِ امنیت، به بهانه‌یِ مواردِ موجود در پرونده و یا خواستنِ عده‌ای از نزدیکانِ آن‌ها، جهت اطلاعِ مواردِ از قلم افتاده در پرونده شان(!!!)، انتظار سکوت می‌رود؟

ما دانشجویان همان‌طور که در مقابل حوادث تاسف‌بار کرمانشاه ،دانشگاه علامه و سبزوار و همچنین ضرب و شتم دختران در خیابان‌ها به بهانه طرح امنیت اخلاقی و… سکوت نکردیم، قطعاً حمایت خود را از اعتراض خودجوش به فجایع رخ داده ابراز کرده و تا دریافت پاسخی قطعی و اعمال مجازات‌های مکفی برای مسئولان حوادث ساکت نمی‌شویم.

نویسندگان این بیانیه خواستار پیگیری این موضوع فقط با حضور جمعیت خودشان، مراجع کاملا دانشجویی، مراجع قضایی و شخص دکتر چناقلو ریاست دانشگاه هستند

+ نوشته شده در سه شنبه 3 اردیبهشت1387ساعت 22 توسط دانشجویان سوسیالیست